Czy w Polsce umowa o udostępnienie know-how ma sens? A jeśli tak, to co składa się na treść takiej umowy? Kto pozostaje "właścicielem" przekazywanego know-how, jakie są zobowiązania nabywcy know-how?

Potrzeba kontroli pracowników może wynikać zarówno z partykularnych interesów pracodawcy, który dążąc do maksymalizacji zysków swojego przedsiębiorstwa będzie podejmował działania mające na celu ograniczenie nieefektywnego czasu pracy swoich pracowników, jak i z obowiązku pracodawcy do organizowania pracy w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy oraz osiąganie przez pracowników, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy. W chwili obecnej rozwój nowoczesnych technologii pozwala na kontrolowanie pracownika w sposób i na skalę dotychczas niemożliwą. Wraz ze wzrostem metod i technik monitorowania pracowników pojawia się zagrożenie niewłaściwego ich wykorzystywania i naruszenia nie tylko chronionego konstytucyjnie prawa do pracownika prywatności, ale również jego danych osobowych.

Pracodawcy często żyją w przeświadczeniu, że mają prawa do wszelkich dóbr wytworzonych przez pracownika u nich zatrudnionego. Przekonanie takie ma swoje uzasadnienie w przypadku prac o charakterze czysto technicznym, jednakże w przypadku prac o charakterze twórczych, których rezultatem są utwory, sytuacja nie jest już taka prosta. W takiej sytuacji pracownicy stają się jednocześnie twórcami w rozumieniu prawa autorskiego i mogą im przysługiwać majątkowe prawa autorskie do stworzonych przez siebie prac. To, czy majątkowe prawa autorskie do danego utworu stworzonego przez pracownika (programu komputerowego, raportu, dokumentacji, czy artykułu) przysługują pracodawcy zależeć może od kategorii utworu stworzonego przez pracownika, rodzaju umowy z nim zawartej, a w szczególności od poszczególnych postanowień znajdujących się w umowie łączącej pracownika i pracodawcę.

W pierwszej części opracowania przedstawiliśmy przepisy dotyczące obowiązku zachowania tajemnicy pracodawcy i przedsiębiorstwa. Wynika z nich jasno, że nawet bez składania jakichkolwiek dodatkowych klauzul pracownik zobowiązany jest do nie ujawniania poufnych informacji dotyczących pracodawcy. Jaki jest więc w ogóle sens stosowania osobnych oświadczeń o zachowaniu poufności?

Kilka słów wstępu

Pracownicy (lub przyszli pracownicy) często spotykają się z pojęciem zakazu konkurencji, a jeśli są pracownikami tzw. wyższego szczebla, mającymi dostęp do poufnych informacji pracodawcy, to spotykają się z nim prawie zawsze.

W trakcie wykonywania służbowych obowiązków pracownicy wchodzą w posiadanie mniej lub bardziej istotnych informacji, których pracodawca wolałby nie ujawniać na zewnątrz. Jest to- cytując klasyka- “oczywista  oczywistość”.

Obserwując warunki i charakter pracy pracowników zatrudnionych w branży IT, można zaryzykować stwierdzenie, iż większość tego rodzaju pracowników, na co dzień podejmuje się zadań o charakterze twórczym. Być może nie wszyscy zdają sobie sprawę, iż przygotowując projekt strony internetowej, czy pisząc program komputerowy tworzą utwory w rozumieniu przepisów prawa autorskiego.

Artykuł stanowi pierwszą część cyklu artykułów o uprawnieniach pracownika tworzącego utwory w ramach stosunku pracy.

Kontynuując problematykę twórczości pracowniczej, w tej części artykułu przedstawię jedno z najistotniejszych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych zagadnień związanych z wykładnią przepisu art. 12 prawa autorskiego, jakim jest stosunek tegoż przepisu do przepisów rozdziału 5 ustawy, regulujących ogólne zasady przeniesienia autorskich praw majątkowych.

Artykuł stanowi trzecią część cyklu artykułów o uprawnieniach pracownika tworzącego utwory w ramach stosunku pracy